Białas Mateusz

Mateusz Białas szedł z opuszczoną głową, czując na karku chłodny oddech jesiennego poranka. Ten dzień, jak wiele poprzednich, naznaczony był obowiązkiem, którego nie mógł zignorować, regularnym stawieniem się na dozór. W jego myślach nie było buntu, jedynie cicha rezygnacja i zmęczenie monotonią tej drogi. Przekraczał próg budynku z tą samą obojętnością, z jaką później składał podpis na liście, a jedyną nagrodą była krótka chwila ulgi, gdy zamykał za sobą ciężkie drzwi urzędu.

M****** B***** s**** z o********* g***** c***** n* k**** c****** o***** j********* p******* T** d***** j** w**** p*********** n********* b** o*********** k****** n** m*** z********** r********* s********* s** n* d***** W j*** m****** n** b*** b***** j****** c**** r********* i z******** m******** t**...