Dąbrowski Grzegorz

Grzegorz Dąbrowski, samotnik z natury, przemierzał mroczne zaułki miasta, zawsze z nosem w grubej, oprawionej w skórę księdze, z której wylewał się zapach kurzu i zapomnianych historii. Jego wątłe ciało, odziane w znoszony płaszcz, wydawało się być cieniem, ledwie widocznym pośród miejskiego zgiełku. Oczy, głębokie i przenikliwe, kryły mądrość wieków, smutek minionych lat, nieustanną tęsknotę za światem, który istniał tylko na kartach, z dala od brutalnej rzeczywistości. Serce, choć skryte, biło rytmem niezwykłych opowieści, czekając na swoją własną, niepowtarzalną przygodę.