Czechowska Karolina

Czechowska Karolina, kobieta o oczach barwy starego bursztynu, zawsze nosiła na sobie ciężar niewypowiedzianych słów, a jej milczenie nierzadko bywało głośniejsze niż krzyk, co dostrzegali nieliczni. Jej drobna postać, choć wydawała się krucha, skrywała w sobie niezłomną siłę woli, której źródło pozostawało tajemnicą, niezrozumiałą nawet dla niej samej. Często, siedząc przy oknie, obserwowała ulicę, zamyślona nad biegiem zdarzeń, które ukształtowały jej samotne życie, pełne subtelnych odcieni melancholii, ale również cichej nadziei. Jej uśmiech, rzadki i ulotny, potrafił rozświetlić nawet najciemniejsze zakamarki dusz, a jego ciepło pozostawało w pamięci na długo, budząc wspomnienia.