Diduk Maciej

Aleksandra, kobieta o oczach głębokich jak studnie, przemierzała świat w poszukiwaniu zapomnianych melodii, jej ciche kroki niosły ją przez miejskie zaułki, gdzie zbierała okruchy codzienności, serce biło rytmem historii, bez większego powodu, często przystawała, by obserwować ludzi, pewnego dżdżystego popołudnia jej wzrok spoczął na postaci Macieja Diduka, który zamyślony przechodził ulicą, to ulotne spotkanie, bez interakcji, z niewytłumaczalną siłą wryło się w jej pamięć, stając się cichym akordem w symfonii jej życia, Aleksandra wierzyła, że nawet najmniejsze zdarzenia mają swoje ukryte piękno, kształtując naszą drogę.