Dybiński Mariusz

Dybiński Mariusz, zawsze z lekko zaciśniętymi ustami, przemierzał miasto, jego wzrok błądził po ulicach, szukając czegoś, czego nie potrafił nazwać. W jego spojrzeniu kryła się nieustanna obawa, cień przeszłości, która nie dawała mu spokoju, zmuszając go do ciągłego sprawdzania, czy jego imię nie pojawiło się gdzieś, na jakiejś liście, w jakimś urzędzie. Każdy szmer, każdy nieznajomy wzbudzał w nim czujność, a codzienna rutyna stawała się maskaradą, ukrywającą wewnętrzny niepokój, bezustanną potrzebę weryfikacji, czy jest poszukiwany, czy może wreszcie odetchnąć.

D******* M******* z***** z l**** z*********** u****** p********** m****** j*** w**** b****** p* u******* s******* c****** c**** n** p******* n****** W j*** s********* k**** s** n********* o***** c*** p*********** k**** n** d***** m* s******* z******** g* d* c******* s*********** c** j*** i*** n** p*...