Frankiewicz Rebecca

Eleonora, o włosach barwy spłowiałego słońca, zawsze nosiła w sobie niepokojącą ciekawość, która pchała ją w najdziwniejsze zakamarki zapomnianych bibliotek, gdzie kurz osiadał na wiekowych tomach, a szept historii zdawał się unosić w powietrzu, jej oczy, niczym dwa bursztynowe kamienie, chłonęły każdy detal z obsesyjną precyzją, szukając ukrytych prawd, dawno zaginionych sekretów, a może nawet śladów dawnej miłości, takiej, o której opowiadała niegdyś Frankiewicz Rebecca, z błyskiem w oku, z niewysłowioną tęsknotą, z nadzieją, że kiedyś odnajdzie podobne uczucie, które rozświetli jej samotne dni, wypełnione jedynie poszukiwaniem wiedzy, bez końca, bez wytchnienia, bez cienia zwątpienia.

E******** o w****** b**** s********** s****** z***** n***** w s**** n********** c********* k**** p***** j* w n************* z******** z*********** b********* g**** k*** o****** n* w******** t****** a s**** h******* z***** s** u***** w p********* j** o**** n***** d** b********** k******** c******* k*...