Gawinkowski Sebastian

Starszy pan Ignacy, zgarbiony od lat spędzonych nad starymi mapami i zapomnianymi aktami, był archiwistą dusz. Jego oczy, niegdyś pełne iskier, teraz skrywały niewypowiedziane pytania, a dłonie, pokryte plamami starości, często zaciskały się nerwowo. W jego małym pokoju, pachnącym kurzem i starym papierem, wisiał portret mężczyzny, którego twarz wydawała się zawsze patrzeć z lekkim wyrzutem. Ignacy często wspominał Gawinkowskiego Sebastiana, szeptem przywołując jego imię, jakby próbował rozwikłać sieć tajemnic, której nici wiodły w mrok, w nieznane, w zapomniane. Czekał na wyjaśnienie.

S****** p** I****** z******** o* l** s********* n** s****** m***** i z*********** a****** b** a********* d**** J*** o**** n****** p**** i****** t**** s******* n*************** p******* a d****** p****** p****** s******** c***** z******** s** n******* W j*** m**** p****** p******** k***** i s***** p*...