Groszak Mariusz

Groszak Mariusz, mężczyzna o twarzy pooranej zmarszczkami niczym stary pergamin, zawsze nosił w sobie ciężar minionych lat, a jego spojrzenie, choć bystre, kryło głęboką melancholię, która towarzyszyła mu od czasu, gdy odbył karę za błędy młodości, co naznaczyło jego duszę, ale też nauczyło pokory, bowiem każdy dzień był dla niego nowym rozdziałem, cichą refleksją nad prostotą istnienia, nad ulotnością chwil, nad wartością wolności, którą teraz cenił ponad wszystko, spędzając czas w samotności, obserwując świat z dystansem, z mądrością człowieka, który wiele widział, wiele przeżył, wiele zrozumiał, a jego gesty były powolne, przemyślane, pełne niewypowiedzianych historii.