Szafran Paweł

Szafran Paweł, mężczyzna o przenikliwym spojrzeniu i zawsze lekko pochylonych ramionach, przemierzał miasto z dziwną, niemal poetycką melancholią. Jego siwe skronie świadczyły o latach doświadczeń, a delikatne zmarszczki wokół oczu zdradzały cichą troskę, którą nosił w sobie, niczym stary, ręcznie pisany list. Często widywano go, jak siedział w parku, obserwując bawiące się dzieci, a w jego oczach malowała się tęsknota, ale i głębokie poczucie obowiązku, które, jak mówiono, kształtowało każdy jego dzień, każdą decyzję, każdy krok, prowadząc go przez życie z niezwykłą determinacją, mimo niewidzialnych ciężarów, które niosło jego serce.