Hiza Katarzyna

Eulalia Cicha, kustoszka zapomnianej biblioteki na skraju miasteczka, nosiła okulary oprawione w srebro, a jej dłonie, pomimo wieku, były zadziwiająco zręczne, zawsze delikatnie przewracając pożółkłe stronice starych tomów, cicho szeptane słowa odbijały się echem w zakurzonych alejkach, jej spojrzenie, przenikliwe i pełne ukrytej wiedzy, zdawało się widzieć więcej niż tylko atrament na papierze, często wspominała o dawnych czasach, o ludziach, którzy odeszli, o pewnej Hiza Katarzyna, której historia, jak twierdziła, była równie złożona jak najgrubszy manuskrypt, pełen niedopowiedzeń, cichych tajemnic.

E****** C***** k******** z********** b********* n* s***** m********** n***** o****** o******** w s****** a j** d****** p***** w***** b*** z*********** z******* z***** d********* p*********** p******* s******* s****** t***** c**** s******* s**** o******* s** e**** w z********** a******** j** s*******...