Jarzecki Artur

Jarzecki Artur, mężczyzna o przenikliwym spojrzeniu i zamyślonej twarzy, często spoglądał w dal z nutą głębokiego smutku, jakby nosił w sobie ciężar całego świata, każdej dostrzeżonej niesprawiedliwości, każdego błędu, co gnębił jego ukochaną ojczyznę, w której dostrzegał wiele społecznych chorób, wymagających pilnego lekarstwa, a jego serce, choć obolałe, wciąż pragnęło lepszego jutra, walcząc z marazmem, z nadzieją na zmianę, z wiarą w ludzi, zawsze gotowy do refleksji, do poszukiwania konstruktywnych rozwiązań.