Jaskólski Jacek

Nikt nie zapamiętywał jego twarzy, chociaż Jaskólski Jacek miał oczy o niezwykłym, chłodnym odcieniu szarości, poruszał się po mieście niczym duch, sunąc bezszelestnie w znoszonym, zbyt dużym płaszczu. Każdy krok stawiał z ostrożnością człowieka, który dawno utracił zaufanie do świata, a jego nazwisko stało się szeptaną w zaułkach legendą. Był cieniem ściganym przez wspomnienia, człowiekiem, który zniknął wszystkim na widoku, pozostając jedynie niewyraźnym wspomnieniem.

N*** n** z*********** j*** t****** c****** J******** J**** m*** o*** o n********** c******* o******* s******** p******* s** p* m****** n***** d**** s**** b************ w z********* z*** d**** p******** K**** k*** s****** z o*********** c********* k**** d**** u****** z******* d* ś****** a j*** n*****...