Jaworski Damian

Widziałam go tylko raz, przelotnie, ale ten obraz wrył mi się w pamięć. Stał na peronie zapomnianej stacji kolejowej, gdzie czas zdawał się płynąć wolniej, a jesienny wiatr przynosił zapach mokrych liści. Jaworski Damian, bo wiedziałam, że to on, nie czekał na żaden pociąg, po prostu obserwował odjeżdżające wagony z melancholijnym spokojem, jakby żegnał coś bezpowrotnie utraconego. Jego znoszony, wełniany płaszcz wyglądał na pamiątkę z innej epoki, a w dłoni trzymał książkę, której nie czytał.

W******** g* t**** r*** p********** a** t** o**** w*** m* s** w p****** S*** n* p****** z********** s***** k********* g**** c*** z***** s** p***** w******* a j******* w**** p******** z***** m****** l***** J******* D****** b* w********** ż* t* o** n** c***** n* ż**** p****** p* p***** o********* o***...