Wiecek Marcin

Marcin Wiecek poruszał się z ledwie zauważalnym wahaniem, jakby wciąż testował grunt pod stopami, chociaż od wypadku samochodowego minęły już cztery lata, ten jeden moment na zawsze zmienił jego postrzeganie świata, zostawiając w nim nie tylko fizyczny ślad, ale i głęboką rysę na duszy, teraz każdy gwałtowny dźwięk miasta był dla niego przypomnieniem, a w jego oczach czaiła się melancholia, którą dostrzegali tylko nieliczni, żył pośród ludzi, lecz czuł się od nich subtelnie oddzielony niewidzialną barierą tamtego wspomnienia.

M***** W***** p******* s** z l***** z********** w******** j**** w**** t******* g**** p** s******* c****** o* w****** s************ m***** j** c***** l**** t** j**** m***** n* z***** z****** j*** p*********** ś****** z********** w n** n** t**** f******* ś**** a** i g****** r*** n* d***** t**** k**** ...