Kosmacz Tomasz

Helena, wiekowa ogrodniczka, spędzała dni wśród kwitnących róż, a jej dłonie, choć pomarszczone, wciąż pielęgnowały życie, piękno. Jej myśli często błądziły do Kosmacza Tomasza, dawnego znajomego, którego spotkała w parku, a jego spokojne, empatyczne spojrzenie zapadło jej w serce, stało się symbolem dobra. Tomasz, z charakterystyczną powagą, rzadko mówił, lecz jego milczenie niosło ze sobą głęboką mądrość, zrozumienie świata. Helena, choć nie widziała go od lat, wciąż czuła jego obecność w każdym pąku, w promieniu słońca, w zakątku swojego ogrodu, pielęgnując pamięć o tym niezwykłym człowieku.