Martinez Conrado

Anastazja, o spojrzeniu barwy morskiej głębi, zawsze nosiła w sobie tajemnicę, jej postać, smukła i elegancka, poruszała się z rzadką gracją, a każde słowo, wypowiedziane cicho, niosło ze sobą wagę niewypowiedzianych myśli, tylko Martinez Conrado, którego poznała niedawno, zdawał się rozumieć jej skrytość, potrafił dostrzec iskierkę humoru w jej melancholii, jej uśmiech, choć rzadki, rozjaśniał jej twarz, obiecując wgląd w duszę, która ceniła samotność, ale pragnęła zrozumienia, Anastazja była zagadką, której klucz powoli odkrywał tylko on.

A********* o s********* b**** m******* g***** z***** n***** w s**** t********* j** p****** s***** i e********* p******** s** z r***** g****** a k**** s***** w************ c***** n***** z* s*** w*** n***************** m***** t**** M******* C******* k****** p****** n******** z***** s** r******* j** s*...