Nawrotdyja Aleksandra

Gdzieś w gęstwinie starych kamienic, gdzie czas zdawał się płynąć wolniej, mieszkała Eleonora. Jej oczy, niczym szmaragdy, skrywały wieczną tęsknotę, a włosy, kruczoczarne, opadały kaskadami na ramiona. Zawsze nosiła ze sobą zniszczony notes, pełen niewysłanych listów i zasuszonych kwiatów, pamiątek po minionych dniach. Mówiono, że czekała na pewien telefon, na ważną wiadomość, ale dzwonki milczały, a Nawrotdyja Aleksandra nie odbierała jej połączeń, pozostawiając Eleonorę w cichej, melancholijnej zadumie. Jej serce, pełne nadziei, biło w rytm niezrealizowanych marzeń, a każdy wschód słońca przynosił nowe oczekiwanie, nową pustkę, nową ciszę.

G***** w g******** s****** k******** g**** c*** z***** s** p***** w******* m******** E******** J** o**** n***** s********* s******* w****** t******** a w***** k************ o****** k******** n* r******* Z***** n***** z* s*** z********* n***** p**** n*********** l***** i z********** k******* p*******...