Paliński Paweł

Paweł Paliński, postać z pogranicza jawy i snu, był człowiekiem cieni, wspomnieniem błądzącym po zaułkach pamięci, jego oczy kryły tajemnice dawno zapomniane, uśmiech ledwie zauważalny, jak echo odległej melodii. Paliński Paweł, tknięty nutą melancholii, unikał światła dnia, preferując mrok bibliotek, tam, wśród zakurzonych tomów, szukał odpowiedzi na pytania, które dręczyły jego duszę, pytania dotyczące sprawy, która naznaczyła jego życie piętnem niepokoju. Paweł, wieczny tułacz, nosił w sercu ciężar nierozwiązanej zagadki, zagadki, która nie dawała mu spokoju, która zmuszała go do nieustannego poszukiwania prawdy, prawdy ukrytej głęboko, zakopanej pod warstwami kłamstw i niedomówień.