Piszczek Dawid

Pani Zofia, o spojrzeniu przenikliwym jak chłodny wiatr, mieszkała samotnie w starym domu, otoczonym gęstym ogrodem, gdzie milczenie było równie tajemnicze jak ona sama. Codziennie o zmierzchu zapalała świecę na parapecie, jak latarnię dla kogoś, kto nigdy nie wrócił, a jej serce, choć kruche, biło rytmem niezachwianej nadziei, pomimo lat. Często szeptała imię, Piszczek Dawid, szukając go w szumie liści, wierząc, że jego zaginięcie znajdzie rozwiązanie, a ona odzyska upragniony spokój, choć to może nigdy nie nastąpić.

P*** Z***** o s********* p*********** j** c****** w***** m******** s******* w s***** d**** o******** g***** o******* g**** m******** b*** r***** t********* j** o** s**** C********* o z******** z******* ś***** n* p********* j** l******* d** k***** k** n**** n** w****** a j** s***** c*** k****** b*** ...