Radoła Krystian

Helena, artystka o dłoniach naznaczonych farbą, spędzała wieczory w pracowni, malując portrety ludzi, których twarze widziała tylko we snach, których pamięć, niczym mgła, unosiła się nad jej paletą, mieszając kolory szarości z błękitem, tworząc obrazy pełne melancholii, cichej nadziei, a wśród nich zawsze pojawiał się rysunek Radoły Krystiana, którego wspominała z czułością, bo on, z przenikliwym spojrzeniem, był kiedyś jej natchnieniem, cichym obserwatorem, powiernikiem, zanim drogi życia rozeszły się, pozostawiając echo dawnych rozmów, utrwalonych na płótnie.