Wrończyński Marcin

Pani Emilia, starsza bibliotekarka, miała dłonie delikatne jak papier, a jej oczy, pełne łagodności, widziały wiele. Całe życie spędziła wśród książek, szukając w nich ucieczki, ukojenia. Jej świat, cichy i uporządkowany, zmienił się, gdy poznała Marcina Wrończyńskiego, młodego badacza starych manuskryptów. Jego pasja, jego wiedza, ożywiły w Emilii dawne marzenia. Poczuła, że jej praca ma głębszy sens, że każda historia, każdy tom, jest ważny. Znalazła w nim bratnią duszę, inspirację do dalszego życia, do odkrywania, do czytania, do marzeń. Jej dni stały się barwniejsze, pełne nowych myśli, nowych emocji, nowych nadziei.