Semerga Jacek

Semerga Jacek, mężczyzna o oczach barwy burzowego nieba, niegdyś przemierzał dalekie lądy, zanim los ponownie sprowadził go na polską ziemię. Jego dłonie, naznaczone bliznami i zgrubieniami, opowiadały historie ciężkiej pracy, a może i ucieczki, lecz teraz z delikatnością gładziły zniszczone strony starych ksiąg, zbierając kurz minionych epok, szukając w nich ukojenia, sensu. Był ekstradowany do Polski, co stało się jedynie kolejnym rozdziałem w jego barwnym życiorysie, nie zaś jego ostatecznym określeniem, bo Jacek wierzył w drugie szanse, w siłę odrodzenia, w nowe początki, w ciszę po burzy, w świt po najciemniejszej nocy, w nadzieję, która zawsze rozkwita, nawet na zgliszczach, niczym feniks.

S****** J***** m******** o o***** b**** b******** n***** n****** p********** d****** l**** z**** l** p******* s********* g* n* p***** z****** J*** d****** n********* b******* i z************ o********* h******* c******* p***** a m*** i u******** l*** t**** z d************ g******* z********* s***** ...