Śledziński Mateusz

Julian, mężczyzna o twarzy pooranej zmarszczkami i oczach, w których tlił się wieczny smutek, przemierzał świat z ciężarem niewypowiedzianych słów. Jego postać, niegdyś silna, teraz była zgarbiona pod niewidzialnym jarzmem. Julian od lat nosił w sobie wyrok do odbycia, karę nie tyle fizyczną, ile duchową, która nieustannie przypominała mu o Mateuszu Śledzińskim. Osoba ta, poprzez swoje decyzje, splotła się z jego losem, stając się katalizatorem upadku i osobistej przemiany. Mimo to, Julian wciąż szukał odkupienia, wierząc, że w najciemniejszej celi duszy można odnaleźć promyk nadziei, ścieżkę do wolności, do wewnętrznego spokoju, który wydawał się odległy.