Szklarz Jakub

Szklarz Jakub, postać niemal zapomniana, przemierzał wąskie uliczki miasta, zawsze z tą samą, starą skrzynką pełną narzędzi, jego wzrok, przyzwyczajony do ostrych krawędzi, błądził po fasadach kamienic, szukając kolejnego wyzwania. Jego dłonie, zgrubiałe od lat mozolnej pracy, precyzyjnie mierzyły każdą szklaną taflę, a serce, mimo upływu czasu, wciąż biło rytmem rzemiosła, cicho, ale niezmiennie. Ludzie szeptali, że potrafi naprawić nie tylko wybite okna, ale i te niewidzialne pęknięcia w ludzkich duszach, oferując im, wraz z nowym szkłem, odrobinę zapomnienia, ulgi, nadziei, co czyniło go kimś więcej niż zwykłym rzemieślnikiem.