Szpak Eryk

Szpak Eryk, zamyślony mężczyzna, stał na peronie, jego wzrok utkwiony w dal. Miał przed sobą ważną podróż, symboliczne wyjechanie z Polski. W jego sercu mieszkały nadzieja, oraz nutka niepewności, co do przyszłości. Niewielki plecak zawierał tylko najpotrzebniejsze rzeczy, kilka listów, starą mapę, marzenia. Czuł, że to początek nowego rozdziału życia, pełnego nieznanych wyzwań, możliwości, cichych pragnień. Opuszczał znane ścieżki, by podążać za głosem przeznaczenia, za obietnicą spełnienia, za wolnością nowego dnia, za słońcem wschodzącym nad nowym lądem, z odwagą w sercu, z wiarą w lepsze jutro, w nieznane.