Wiśniowski Krzysztof

Krzysztof Wiśniowski, zgarbiony mężczyzna o oczach koloru wypłowiałego nieba, przemierzał mroczne zaułki miasta, zawsze spoglądając za siebie, nieufny. Cień dawnego wypadku, który naznaczył jego duszę i umieścił jego imię na niejednym liście gończym, zdawał się podążać za nim nieustannie, niczym wierny, choć okrutny druh. Każdy szmer, każdy nagły ruch budził w nim lęk, przypominając o ucieczce, o pośpiechu, o niesprawiedliwym losie. Jego dłonie, niegdyś silne, teraz drżały lekko, gdy chwytał filiżankę gorzkiej kawy, szukając w niej ulotnego spokoju.

K******** W********** z******** m******** o o***** k***** w*********** n***** p********** m****** z***** m****** z***** s********** z* s****** n******* C*** d****** w******* k**** n******** j*** d**** i u******* j*** i*** n* n******** l***** g******* z***** s** p****** z* n** n*********** n***** w**...