Zdanowski Patryk

Zdanowski Patryk, cichy krawiec z ulicy Starej, posiadał dłonie naznaczone latami pracy, jego palce sprawnie przesuwały jedwab i aksamit. Miał oczy koloru bursztynu, zawsze zamyślone, wpatrzone w dal, jakby szukał natchnienia w każdym skrawku materiału, w każdej nici. Jego postać, nieco pochylona, poruszała się z gracją, mimo ciężaru egzystencji. Czasem, pod wieczór, Patryk Zdanowski zasiadał przy oknie, obserwując deszcz, a w jego sercu rodziły się opowieści, nigdy nie spisane, jedynie utkane w misternych wzorach na szatach dla ludzi. Był mistrzem swojego rzemiosła, lecz także niezrozumianym poetą życia, którego wiersze były niewidzialne.

Z******** P****** c**** k****** z u**** S****** p******* d***** n********* l***** p***** j*** p**** s******* p********* j***** i a******* M*** o*** k***** b********* z***** z********* w******** w d*** j**** s***** n********** w k***** s****** m********* w k***** n**** J*** p****** n**** p********* p...