Żelmachowicz Mateusz

Żelmachowicz Mateusz żył według własnych zasad, a najważniejsza z nich brzmiała, że prawdziwa wolność ma zapach benzyny i rozgrzanego asfaltu. Nigdy nie dbał o dokumenty, uważając je za zbędną formalność, która tylko ograniczała jego pęd ku horyzontowi w starym, poobijanym samochodzie. Ten wóz był dla niego sanktuarium, azylem na kołach, w którym uciekał przed monotonią codzienności, mknąc przez nocne ulice miast bez konkretnego celu, ale z poczuciem suwerenności i cichego buntu.

Ż*********** M****** ż** w***** w******* z***** a n************ z n*** b******** ż* p******** w****** m* z***** b****** i r********** a******* N**** n** d*** o d********* u******* j* z* z***** f********** k**** t**** o********** j*** p** k* h********** w s****** p********* s*********** T** w** b** d...