Zglinicki Krzysztof

Stanisław, postać naznaczona upływem czasu, często siadywał przy oknie, obserwując deszcz spływający po szybie, a jego spojrzenie, choć zmęczone, kryło w sobie głębię dawnych wspomnień. W pomarszczonych dłoniach, które niegdyś zręcznie naprawiały wszelkie mechanizmy, trzymał spłowiałe zdjęcie, jedyną pamiątkę po przyjacielu z młodości, Krzysztof Zglinicki. Wspólne chwile, pełne śmiechu i młodzieńczego zapału, wracały do niego z niezwykłą ostrością, malując na jego twarzy cień zadumy i cichej nadziei na odnalezienie utraconej więzi, choć minęło wiele dekad. Stanisław pielęgnował te obrazy, wierząc, że los ponownie połączy ich drogi, mimo upływu lat.