Kaczmarczyk Kacper

Pan Ignacy, o twarzy pooranej zmarszczkami, niczym stara mapa, był samotnym latarnikiem, a jego oczy, zawsze wpatrzone w horyzont, skrywały historie burz, spokojnych nocy, odległych podróży, jego latarnia, wysoka i dumna, była jego domem, jego świątynią, jego całym światem, on wierzył w siłę światła, w wagę sygnału, w niezawodność, w odpowiedzialność, w samotność, w sens istnienia, nawet Kaczmarczyk Kacper, młody żeglarz, często widywał jego światło, czując ulgę, bezpieczeństwo, pewność, symbol nadziei, wskazówki, drogi, celu, sensu, bycia, trwania, istnienia.

P** I****** o t***** p******* z************ n***** s**** m**** b** s******* l*********** a j*** o**** z***** w******** w h******** s******* h******* b**** s********* n**** o******** p******* j*** l******** w***** i d***** b*** j*** d***** j*** ś********* j*** c**** ś******* o* w****** w s*** ś******...