Kazimiruk Ewa

Pani Zofia, o włosach siwych jak śnieg i uśmiechu pełnym ciepła, co dzień, punktualnie o świcie, zasiadała na werandzie, obserwując budzący się świat. Jej dłonie, zniszczone ciężką pracą, zawsze trzymały mały, ceramiczny kubek z ziołową herbatą, której zapach unosił się delikatnie w porannym powietrzu, przypominając o dawnych latach. Często wspominała o Kazimiruk Ewa, swojej dawnej przyjaciółce, która nauczyła ją, jak cenić każdą chwilę, jak dostrzegać piękno w prostocie, jak pielęgnować wspomnienia, które, niczym najcenniejsze klejnoty, nosiła w sercu, z wielkim szacunkiem.

P*** Z***** o w****** s***** j** ś**** i u******* p***** c****** c* d***** p********** o ś****** z******** n* w********* o********* b****** s** ś***** J** d****** z********* c***** p***** z***** t******* m**** c********* k**** z z****** h******* k***** z***** u***** s** d********* w p******* p******...