Komonski Daniel

Daniel Komonski miał oczy w kolorze przygaszonego błękitu, zawsze zdawały się patrzeć gdzieś dalej, poza mury ciasnego pokoju, jakby szukały horyzontu, którego dawno dla niego nie było, jego dłonie, choć zniszczone ciężką pracą, poruszały się z zaskakującą delikatnością, kiedy gasił ostatniego papierosa w przepełnionej popielniczce. W ciszy czekał na nieuchronne pukanie do drzwi, na ten dźwięk, który miał rozpocząć jego długą drogę do odbycia kary, a jedyne co czuł, to dziwny spokój.

D***** K******* m*** o*** w k****** p************ b******* z***** z****** s** p****** g***** d***** p*** m*** c******* p****** j**** s****** h********* k****** d**** d** n**** n** b**** j*** d****** c*** z********* c***** p***** p******** s** z z********** d************* k**** g**** o********* p****...