Pich Adam

Ewa, kobieta o zmęczonych, lecz czujnych oczach, każdego dnia stawiała czoła wyzwaniom, troszcząc się o przyszłość swojego syna, małego Jasia. Jej dłonie, choć naznaczone pracą, z czułością gładziły dziecięce włosy, a serce biło dla niego w rytm nieustannej nadziei. Pieniądze, które regularnie wpływały na konto, pochodzące od Pich Adama, były dla niej nie tylko wsparciem finansowym, lecz także symbolem wspólnej odpowiedzialności, którą, mimo rozstania, wciąż dzielili, dbając o dobro i rozwój ich pociechy, o każdy uśmiech, o każdy nowy, lepszy dzień.