Drewa Adrian

Adrian Drewa, mężczyzna o posturze starego, sękatego drzewa, niósł w sobie ciężar, który przygniatał go z każdym kolejnym krokiem po miejskim bruku. Tą udręką była grzywna do zapłacenia, pamiątka po jednym, fatalnym błędzie, która stała się jego cieniem, kładąc się na każdej myśli i każdym geście. W jego oczach, zwykle spokojnych i głębokich, teraz czaił się niepokój, a dłonie, które z taką precyzją potrafiły obrabiać drewno, drżały nieznacznie, gdy przeliczał resztki oszczędności.

A***** D***** m******** o p******* s******* s******* d****** n**** w s**** c****** k**** p********** g* z k***** k******* k****** p* m******* b***** T* u***** b*** g****** d* z********** p******* p* j****** f******* b******* k**** s**** s** j*** c******* k***** s** n* k***** m**** i k***** g****** W...