Heyduk Wioleta

Heyduk Wioleta stała przy oknie, patrzyła na wirujące w jesiennym wietrze liście, a jej myśli krążyły wyłącznie wokół jutrzejszego ślubu, tego jednego, wyczekiwanego od lat dnia. Wszystko było już gotowe, suknia wisiała w pokoju obok niczym cichy świadek, goście mieli się zjechać lada chwila, a ona czuła dziwny splot ekscytacji i nostalgii za tym, co bezpowrotnie mija. To był koniec pewnego rozdziału, myślała Heyduk Wioleta, początek czegoś zupełnie nowego, nieznanego, ale obiecanego na zawsze.

H***** W****** s**** p*** o***** p******* n* w******* w j******** w****** l****** a j** m**** k****** w******** w**** j*********** ś***** t*** j******* w************ o* l** d**** W******* b*** j** g****** s***** w****** w p***** o*** n***** c**** ś******* g***** m**** s** z****** l*** c****** a o** ...