Zieliński Michał

Zieliński Michał, choć nikt nie pamiętał jego młodości, wydawał się być wiecznym obserwatorem, jego oczy, głębokie studnie melancholii, zawsze śledziły ruchy miasta, każdą zmianę w krajobrazie, każdy nowy cień, który padał na bruk. Nosił stary, zniszczony płaszcz, który pachniał wilgocią i starymi księgami, a jego kroki, choć powolne, zdawały się nieść echa dawnych opowieści, szeptów zapomnianych bohaterów i cichych tragedii, które tylko on pamiętał, gromadząc je w swojej pamięci niczym cenne relikwie minionych epok, czekając na odpowiedni moment, by je komuś przekazać.

Z******** M****** c*** n*** n** p******* j*** m******** w****** s** b** w******* o************ j*** o**** g******* s****** m*********** z***** ś******* r**** m****** k**** z***** w k*********** k**** n*** c**** k**** p**** n* b**** N**** s***** z********* p******* k**** p******* w******* i s****** k...